Kind beleeft echtscheiding slechter dan ouders denken, en dan zijn er nog de gevolgen voor de lange termijn…..

Kind, echtscheiding en gespleten loyaliteit.

Loyaliteit is het eerste woord bij me opkomt, bij het lezen van dit stukje uit de Parool. Het is een verwarrend woord dat door familietherapeut Nagy nogal veel gebruikt wordt. Voor mij heeft het vooral te maken met trouw. Zo kun je trouwe vrienden hebben en trouw naar je werk gaan. Er is een verbondenheid, een relatie die gebaseerd is op vertrouwen. Voor dit vertrouwen ontvang je vertrouwen en erkenning terug . Als dat niet (langer) lukt, dan komt de relatie op een laag pitje te staan , je “ontvriendt” of je neemt er afscheid van, probeert de relatie te herstellen, enzovoort. Overigens kan dit knap lastig/vervelend zijn.

Familierelaties volgen hun eigen regels. Er is een (bijna) onlosmakelijke band tussen ouders en hun kinderen. Een ongeschreven regel is dat kinderen (en dat zijn we allemaal) de opdracht voelen om aan de verwachtingspatronen van ouders te willen voldoen. Het zijn vaak onuitgesproken verwachtingen. Hun trouw aan ouders is sterker omdat er o.a. een bloedband is en ze er zonder hun ouders niet zouden zijn. Ze zijn in eerste instantie van hun ouders afhankelijk. Van ouders wordt verwacht dat zij liefde en zorg geven aan hun kinderen.

Gespleten loyaliteit.

Ouders en kinderen kunnen behoorlijk met elkaar botsen. Een voorbeeld hiervan zijn puberende kinderen. Zij ontwikkelen met hun leeftijdsgenoten, gemeenschappelijke gedragscodes. Aan hen ontlenen ze hun oordeel over slagen of falen. In het ontdekken van hun eigen identiteit, op weg naar volwassenheid kan dat botsen met de trouw aan hun ouders.

marijke

Voor de een is de pubertijd lastiger dan voor de ander, maar meestal komt dit weer goed.  Je kunt dit een vorm van gespleten loyaliteit/trouw noemen. Dit is eigenlijk een normaal verschijnsel tussen ouders en kinderen.

Wanneer is gespleten loyaliteit een probleem ?

Problemen ontstaan als kinderen echt vast komen te zitten tussen de tegengestelde verlangens van ouders. Dit kan op heel verschillende manieren gebeuren. Bij gescheiden ouders en bij ouders met ernstige relatieproblemen, zijn kinderen kwetsbaarder voor gespleten loyaliteit. Kinderen willen,tot op hoge leeftijd, ouders verbinden. Als kinderen vinden dat het beter is dat ouders gaan scheiden, is dat om de negatieve spiraal van onbetrouwbaarheid van de ouders te stoppen. Een kind kan daarbij het gevoel krijgen dat het moet kiezen tussen twee ouders.

Dit kan versterkt worden door ouders, die elkaar voortdurend afvallen, elkaar kleineren en hun kind betrekken, bij hun woede  en verbittering over de gang van zaken, Bijv. bij een vechtscheiding. Dit is voor een kind zeer lastig, want hij zal graag trouw blijven naar beide ouders. Als het kind kiest voor, of erger, gevraagd wordt te kiezen voor één ouder dan is het gevolg dat hij/zij, de andere ouder afvalt. Kiezen voor de één voelt als verraad naar de ander. Het kan er toe leiden dat kinderen, zich in zichzelf gespleten gaan voelen. (zie ook mijn website.Klik hier)

Het vertrouwen raakt hierdoor beschadigd. Het kan kinderen ook als ze eenmaal volwassenen zijn, belasten met een schuldgevoel waardoor hij/zij geen positieve relatie met een partner, en/of met haar/zijn kinderen kan opbouwen bijvoorbeeld. Het kan tot zwart-wit denken leiden en vijanddenken.

Nagy vindt het erg belangrijk dat kinderen daarom bij een echtscheiding niet zelf mogen kiezen bij wie ze willen wonen. Het is belangrijk naar ze te luisteren, maar ze zijn niet eindverantwoordelijk voor de beslissing. Belangrijk vindt hij dat kinderen wonen bij die ouder die de loyaliteit naar de andere ouder het beste kan verdragen en dus de relatie van het kind met de andere ouder en daarbij horende familieleden, het beste kan ondersteunen.

Als kinderen het verhaal van hun ouders begrijpen, zullen ze er minder het slachtoffer van zijn.