Wat zeg je nu eigenlijk ?

Wat zeg jij nu eigenlijk?  Over rechtstreeks spreken.

Op een regenachtige zondagmiddag hebben we de film “The Walk “gekeken. De film is gebaseerd op het waargebeurde verhaal van een koorddanser. Bekijk de trailer maar even. Een prachtige film. Ik vond het zelf al een uitdaging om de film te bekijken. Ik heb last van hoogtevrees…

De koorddanser heeft de moed en passie om zijn droom waar te maken. Ik denk dat ik de film daarom zo mooi vind. Die passie herken ik. Mijn droom helemaal waar maken (alleen coaching) zover ben ik (nog) niet. Ook herken ik de twijfels. De hoofdrolspeler is in die zin geen held, maar een mens die mens is. Kan ik het wel? De koorddanser zegt tegen zijn vriendin.”Mijn hart is vol twijfel…ik weet niet of ik de eerste stap op de draad durf te nemen. Vriendin: “ volg je hart, die vertelt het je wel”.Van deze film is het een kleine stap naar mijn hoofdartikel: Rechtstreeks spreken. Daar is ook moed voor nodig, maar met kleine stapjes en een goede voorbereiding zijn er mogelijkheden. Maar ook twijfels….

Wat zeg jij nu eigenlijk? Rechtstreeks aanspreken, wel of niet doen?                                   

 (Leestijd 5 minuten ).  

Communicatie (wat klinkt dat afstandelijk) is het smeermiddel van elke relatie. Maar rechtstreeks tegen iemand zeggen wat je bedoelt, wat je verlangt, wat je dwars zit, wat je nodig bent, dat doen we (denk ik ) bijna niet. Liever vermijden we dat.

Regelmatig komt dat terug als ik met mensen (cliënten) praat. Ik begrijp dat ook wel.  Het is niet zo simpel.  En dat iemand zijn gevoelens onder woorden brengt tegenover mij, is toch heel anders dan tegenover een ander.

Uit mijn praktijk. Sanne (uiteraard gefingeerde namen) heeft al een poosje een relatie met Jaap maar is daar na o.a. vorige ervaringen, onzeker over:

 “ Hij wil me voorstellen aan zijn ouders en dat we daar gaan eten, maar ben ik nu zijn vaste vriendin of zoekt hij nog verder? “Hij heeft ook nog steeds Tinder (dating-app) op zijn mobiel staan, waar hij zo nu en dan op kijkt”. …Zou je  . Wat je tegen mij zegt ook met Jaap kunnen bespreken?  Vraag ik, waag ik. … Nee, zegt ze aarzelend: “Ik ben bang hem kwijt te raken “.

Het gesprek gaat verder over waar zij (en ik en anderen) ten diepste naar verlangen. En de ondergrond van waar het werkelijk over gaat. Het verlangen naar o.a. geborgenheid, vertrouwen, veiligheid en verbondenheid.

Redenen om iemand niet rechtstreeks aan te spreken zijn o.a. : Uit zorg om de ander. Je wilt de ander beschermen en niet verwonden. Je doet het uit respect. Je denkt dat je weet wat de ander denkt en dus. (weet je dat echt?) En er is ook de zorg om jezelf. Je wilt jezelf beschermen, niet voor schut staan, bang om teleurgesteld of afgewezen te worden, schaamte, cultuur etc.

 Maar wat als je het wel zou doen….?  

Er kan zomaar iets waardevols tussen jullie ontstaan. Een echt gesprek kan er op gang gebracht worden. Uit respect voor jezelf en de ander, jezelf onthullen in plaats van omhullen. En zo bouw je aan een betrouwbare, rechtvaardige en echte relatie.

  En hoe kan je dat dan doen?

 “Even an impossible dream starts with a first step”.  (zelfs een onmogelijke droom begint met een eerste stap.) Zo staat er bij één van de voorfilmpjes (trailers) van” The Walk”.  Op datzelfde moment neemt de koorddanser, een stapje op een draad, 110 verdiepingen boven New York.  Moedig. Hij maakt zijn droom waar.

Er is moed voor nodig maar door het stapje voor stapje te doen, krijg je er meer grip op. Een groot deel van “ The Walk” gaat over de voorbereiding.

Wat zeg je nu eigenlijk? En hoe kun je dat doen? 

Een stap voor stap:

  1. Stel jezelf vragen: Wat ben ik nodig in de relatie?  Wat kan ik wel ? En wat wil ik niet, in relatie met de persoon die je in gedachten hebt.
  2.  Zoek het goede moment en zeg tegen de ander dat je van plan bent om je uit te spreken en vraag daarna of hij/zij naar je wil luisteren.Vraag daarna hoe het is aan gekomen en wat het voor hem betekent. Zoek daarna naar mogelijkheden die voor jullie beiden goed voelen.
  3. .En tenslotte. (daar heb ik het met Sanne over gehad). Bij iemand die héél dichtbij je staat. Waarbij het heel gevoelig ligt: Je partner, je (nieuwe) vriend of vriendin, maatje, moeder, vader, zoon, dochter. Als we onze kwetsbaarheid willen delen met onze geliefden. Dan hoef je niet gelijk je hele ziel en zaligheid bloot te leggen. Je kunt praten over het delen zelf.  Bijv. :” Ik vind het moeilijk je dit te vertellen…”om daarna te onthullen van waar je zo gevoelig voor bent. Dat geeft de ander, de mogelijkheid om over zijn/haar pijn en kwetsbaarheden te spreken.

 En …. het laatste tenslotte…waarom je iemand niet rechtstreeks moet aanspreken.

Doe ik het zelf rechtstreeks aanspreken?  Eerlijk is eerlijk, bijna nooit.  Vergeet de eerste 2 punten. Je dondert van de draad om bij de film te blijven. Eh ja… . Ik vermijd meestal het rechtstreeks aanspreken. Een beetje psycholoog zal je vertellen dat je dat vermijden niet moet doen omdat rechtstreeks aanspreken gewoon goed voelt, dat je trots op jezelf mag zijn en dat het je goed recht is.   En ja…. Dat is top. ..Als het lukt!  Voor mij is dat …. Bla, bla… Ik vermijd vaak, (soms met spijt). Ik koester geen valse hoop dat de ander zal veranderen door wat ik zeg.

Ik weet wie ik wel en niet gewoon kan aanspreken.  En ik ben ook coach. Ik ga jou niet vertellen wat jij wel of niet moet doen. Ik ben niet van de adviezen. Er zijn dingen die helpend kunnen zijn als je niet rechtstreeks wilt/kunt aanspreken.  Zo kun je ook iemand in jezelf (in je verbeelding) confronteren. Je kunt een brief schrijven (ik heb daar wel een voorbeeld van) die je al of niet verzend. En wees je bewust van je eigen vaardigheden en waardeer ze. Ik word zat van onze cijfercultuur. Schoolprestaties is maar één kwaliteit. Denk eens aan emotionele intelligentie. Ben je goed met mensen? Ben je creatief?  Als je daar onzeker over bent: vraag het aan een ander. We zijn geneigd om onszelf te onderschatten. Niet nodig.

Om over na te denken.

Denk eens terug aan het laatste gesprek wat jij hebt gevoerd met een dierbaar persoon. Heb jij daarin aangegeven wat jij echt nodig hebt? Of ben je het uit de weg gegaan? Hoe ben je er toen mee om gegaan?Welke gevolgen heeft het voor de verbinding tussen jullie?

Hartelijke groet, Coach Gijs.